بحلقه ئی که ز زلفت حدیث می رانند

بخون دیده او پای دار می شویند

خوش آن صبوح که آتش رخان ساغر گیر

بباده لعل لب آبدار می شویند

دهان نخست به مشک تتار می شویند

بپوش چهره که مشاطگان نقش نگار

ز شرم روی تو دست از نگار می شویند