او چو کیخسرو بلند افتاده و پیران فرود

در چنین موسم که گل فرش طرب گسترده است

جامه جان مرا گوئی ز غم شد تار و پود

آن شه خوبان زبردست و گدایان زیردست

می برد جانم برمحراب ابرویش نماز

می فرستد چشم من بر خاک درگاهش درود

چون میان دجله خواجو را کجا بودی کنار