آن شه خوبان زبردست و گدایان زیردست

بلبل خوش نغمه از نوروز می گوید سرود

در چنین موسم که گل فرش طرب گسترده است

جامه جان مرا گوئی ز غم شد تار و پود

او چو کیخسرو بلند افتاده و پیران فرود

می برد جانم برمحراب ابرویش نماز

می فرستد چشم من بر خاک درگاهش درود