بلبل خوش نغمه از نوروز می گوید سرود

گر تو ناوک می زنی دور افکنم درع و سپر

ور تو خنجر می کشی یکسو نهم خفتان و خود

شاهد بربط زن از عشاق می سازد نوا

در چنین موسم که گل فرش طرب گسترده است

جامه جان مرا گوئی ز غم شد تار و پود

آن شه خوبان زبردست و گدایان زیردست