جامه جان مرا گوئی ز غم شد تار و پود

شاهد بربط زن از عشاق می سازد نوا

بلبل خوش نغمه از نوروز می گوید سرود

در چنین موسم که گل فرش طرب گسترده است

آن شه خوبان زبردست و گدایان زیردست

او چو کیخسرو بلند افتاده و پیران فرود

می برد جانم برمحراب ابرویش نماز