سرشک من بکجا می رود که همچون آب

کدام دل که ز دوری به جان نمی آید

کدام جان که ز غم در فغان نمی آید

دو دیده ناز ده برهم روان نمی آید

ز شوق عارض و رخسار او چنان مستم

که یادم از سمن و ارغوان نمی آید