برون نمی رود از جان دردمند فراق

بقصد خون مسلمان برون نمی آید

تو از کدام بهشتی که با طراوت تو

گلی ز گلشن رضوان برون نمی آید

امید وصل تو تا جان برون نمی آید

حسود گو چو شکر می گداز و میزن جوش

که طوطی از شکرستان برون نمی آید