حسود گو چو شکر می گداز و میزن جوش

گلی ز گلشن رضوان برون نمی آید

برون نمی رود از جان دردمند فراق

امید وصل تو تا جان برون نمی آید

که طوطی از شکرستان برون نمی آید

ببوی یوسف مصر ای برادران عزیز

روانم از چه کنعان برون نمی آید