که طوطی از شکرستان برون نمی آید

برون نمی رود از جان دردمند فراق

امید وصل تو تا جان برون نمی آید

حسود گو چو شکر می گداز و میزن جوش

ببوی یوسف مصر ای برادران عزیز

روانم از چه کنعان برون نمی آید

به قصد جان گدا هر چه می توان بکنید