هر نفس کان صنم شنگ برون می آید

می چون زنگ بده کاینه خاطر ما

باده می بیند و از زنگ برون می آید

دلم از پرده برون می رود از غایت شوق

هر که در میکده از پیر مغان خرقه گرفت

شاید ار چون قدح از رنگ برون می آید

میشود ساکن خاک در میخانه عشق