هر که در میکده از پیر مغان خرقه گرفت

باده می بیند و از زنگ برون می آید

دلم از پرده برون می رود از غایت شوق

هر نفس کان صنم شنگ برون می آید

شاید ار چون قدح از رنگ برون می آید

میشود ساکن خاک در میخانه عشق

هر که از خانه فرهنگ برون می آید