شاید ار چون قدح از رنگ برون می آید

دلم از پرده برون می رود از غایت شوق

هر نفس کان صنم شنگ برون می آید

هر که در میکده از پیر مغان خرقه گرفت

میشود ساکن خاک در میخانه عشق

هر که از خانه فرهنگ برون می آید

جان می گشت مگر دیده خواجو که ازو