ظاهر آنست که از خون دل فرهادست

سبزه بینم ز لب چشمه که برمی روید

ای بسا برگ شقایق که دمادم در باغ

از سرشک من و خوناب جگر می روید

آن همه لاله که بر کوه و کمر می روید

اگر از چشم تو خواجو همه گوهر خیزد

از رخ زرد تو چونست که زر می روید