ای بسا برگ شقایق که دمادم در باغ

بی گل روی تو خارم ز بصر می روید

هر زمانم که خط سبز توآید در چشم

سبزه بینم ز لب چشمه که برمی روید

از سرشک من و خوناب جگر می روید

ظاهر آنست که از خون دل فرهادست

آن همه لاله که بر کوه و کمر می روید