کمان پیوسته بر بالین بیمار

بود بی لعل همچون ناردانت

دلم پر نار و اشکم دانه نار

اگر ناوک نمی اندازد از چیست

چو عین فتنه شد چشم تو چونست

که دائم خفته است و فتنه بیدار

دو چشم سیل بار و روی زردم