هر که از مروه صفا می طلبد گو به صبوح

دردی درد بدست آر و دوا باز گذار

گرت از ابر گهربار حیا می باشد

خون ببار از مژه چشم و حیا باز گذار

باده صاف طلب دار و صفا باز گذار

چون دم از بحر زنم دیده خواجو گوید

که ازین پس سخن بحر بما باز گذار