خرد مجوی ز خواجو که اهل معنی را

ببند و چون سر زلفم برآفتاب انداز

امید بنده مسکین بهیچ واثق نیست

مگر بلطف خداوندگار بنده نواز

نظر به عشق حقیقتی بود نه عقل مجاز

گذشت شعر ز شعری و شورش از گردون

چرا که از پی آوازه می رود آواز