نظر به عشق حقیقتی بود نه عقل مجاز

امید بنده مسکین بهیچ واثق نیست

مگر بلطف خداوندگار بنده نواز

خرد مجوی ز خواجو که اهل معنی را

گذشت شعر ز شعری و شورش از گردون

چرا که از پی آوازه می رود آواز