گذشت شعر ز شعری و شورش از گردون

مگر بلطف خداوندگار بنده نواز

خرد مجوی ز خواجو که اهل معنی را

نظر به عشق حقیقتی بود نه عقل مجاز

چرا که از پی آوازه می رود آواز