وی خون دلم خورده بدان غمزه خونریز

آن دل که بیک تیر نظر صید گرفتی

از سلسله سنبل شوریده درآویز

ای آب رخم برده از آن لعل چو آتش

گویند که پرهیز کن از مستی و رندی

با نرگس مستت چه زند توبه و پرهیز

فرهاد اگرش دست دهد دولت شاهی