برنیاید چو برآید دم صبح آوازش

بی توام دل بتماشای گلستان نرود

مرغ پر سوخته ممکن نبود پروازش

بلبل دلشده تاگل نزند خیمه بباغ

دل خواجو که اسیرست نگاهش می دار

زانکه مرغی که شد از دام که آرد بازش