بلبل دلشده تاگل نزند خیمه بباغ

ورنه گر دم بزنم سوخته بینی سازش

بی توام دل بتماشای گلستان نرود

مرغ پر سوخته ممکن نبود پروازش

برنیاید چو برآید دم صبح آوازش

دل خواجو که اسیرست نگاهش می دار

زانکه مرغی که شد از دام که آرد بازش