چرا که بحر مودت نه ممکنست کرانش

شبان تیره خیالست خوابم از غم هجران

ولی چه سود که سلطان چه غم بود ز شبانش

کجا سفینه صبرم ازین میان بدر افتد

کسی که با تو زمانی دمی برآورد از دل

برون رود ز دل اندیشه زمین و زمانش

گمان مبر که روان نبود آب چشم من آندم