کاین بروی من مه روی پریچهره بنوش

بسته برکوه کمرکش کمر از مشکین موی

بشکر خنده شکر ریخته از چشمه نوش

از در خیمه برون آمد و ساغر پر کرد

چون بنوشیدم از آن باده نوشین قدحی

لعل شکر شکنش بانگ برآورد که نوش

گفتم ای خسرو خوبان ختا خواجو را