لعل شکر شکنش بانگ برآورد که نوش

از در خیمه برون آمد و ساغر پر کرد

کاین بروی من مه روی پریچهره بنوش

چون بنوشیدم از آن باده نوشین قدحی

گفتم ای خسرو خوبان ختا خواجو را

ترکتاز نظرت برد بیغما دل و هوش

شحنه غمزه زوبین شکنش گفت که هی