مرا از آنچه که گیرد حرامی از پس و پیش

که همچو شام بود تیره بامداد وداع

برقعه ئی دل ما شاد کن که در غم تو

بسی بخون جگر نسخ کرده ایم رقاع

چو ترک خویش گرفتم چه غم خورم ز متاع

بمهد خاک برد با تو دوستی خواجو

که شیر مهر تو خوردست در زمان رضاع