آن چه نعلست که لعل تو برآتش دارد

وین سخن نیست خطا زانکه ز چین خیزد مشک

خون شود نافه آهوی تتاری ز حسد

کان مه از گوشه خورشید درآویزد مشک

وین چه حالست که حالت ز مه انگیزد مشک

گر نخواهد که کشد گرد مهت گرد عبیر

از چه رو خط تو با غالیه آمیزد مشک