وین چه حالست که حالت ز مه انگیزد مشک

خون شود نافه آهوی تتاری ز حسد

کان مه از گوشه خورشید درآویزد مشک

آن چه نعلست که لعل تو برآتش دارد

گر نخواهد که کشد گرد مهت گرد عبیر

از چه رو خط تو با غالیه آمیزد مشک

زلف عنبر شکن از روی تو سر می پیچید