وقت آنست که از آینه بزدائی زنگ

گوش سوی غزل و دیده سوی چشم غزال

سگ صیاد ز چشمش نرود صورت رنگ

بر کفت باده چون زنگ و دلت پر زنگار

روح را کس نکند دستخوش نفس خسیس

عاقلان آینه چین نفرستند بزنگ

اگرت دیو طبیعت شکند پنجه عقل