عاقلان آینه چین نفرستند بزنگ

بر کفت باده چون زنگ و دلت پر زنگار

وقت آنست که از آینه بزدائی زنگ

روح را کس نکند دستخوش نفس خسیس

اگرت دیو طبیعت شکند پنجه عقل

چکند آهوی وحشی چو شود صید پلنگ

کاروان از پس و ره دور و حرامی در پیش