ز خاکم آتش عشقت هنوز شعله زند

مجال نیست کسی را مگر نسیم شمال

نشسته ام مترصد که از دریچه صبح

مگر طلوع کند آفتاب روز وصال

چو بگذری بسر خاک من پس از صد سال

ترا اگر چه ز امثال ما ملال گرفت

گرفت بیتو مرا از حیات خویش ملال