و اهل دلرا غم سودای تو پیرامن دل

چاره با ناوک چشمت سپر انداختنست

ورنه تیر مژه ات بگذرد از جوشن دل

دل شیدا همه پیرامن سودا گردد

آتشی در دل خواجوست که از شعله اوست

دود آهی که برون می رود از روزن دل