کشد در برقبای فستقی سرو

تبسم می کند در بوستان گل

لبش با هم نمی آید از آنروی

که دارد خرده ئی زر در دهان گل

نهد بر سر کلاه سایبان گل

چو باد از روی گل برقع برانداخت

برآمد سرخ همچون ارغوان گل