کنون کز پای می افتم ز مدهوشی و سرمستی

ز لعلم ساغری در ده که چون چشم تو سرمستم

وگر گویم که چون زلفت پریشان نیستم هستم

بجز ساغر کجا گیرد کسی از همدمان دستم

اگر مستان مجلس را رعایت می کنی ساقی

ازین پس باده صافی بصوفی ده که من مستم