تا مگر با تو بزر وصل مهیا گردد

دامن کوه پر از لعل و گهر می کردم

چون بجز ماه ندیدم که برویت مانست

نسبت روی تو زانرو بقمر می کردم

مس رخسار ز سودای تو زر می کردم

هرنفس کز دهن تنگ تو می کردم یاد

ملک هستی ز دل تنگ بدر می کردم