دهن غنچه سیراب چو خندان می شد

مس رخسار ز سودای تو زر می کردم

هرنفس کز دهن تنگ تو می کردم یاد

ملک هستی ز دل تنگ بدر می کردم

یاد آن پسته چون تنگ شکر می کردم

چهره باغ بخونابه فرو می شستم

دهن چشمه پر از للی تر می کردم