یاد آن پسته چون تنگ شکر می کردم

هرنفس کز دهن تنگ تو می کردم یاد

ملک هستی ز دل تنگ بدر می کردم

دهن غنچه سیراب چو خندان می شد

چهره باغ بخونابه فرو می شستم

دهن چشمه پر از للی تر می کردم

چون بیاد لب میگون تو می خورد شراب