هر دم ایشمع چرا سر دل آری بزبان

گو برو با دگری گوی که من بیهوشم

باده می نوشم و از آتش دل می جوشم

مگر آن آب چو آتش بنشاند جوشم

نه من سوخته خون می خورم و خاموشم

مطرب پرده سرا چون بخراشد رگ چنگ

نتوانم که من سوخته دل نخروشم