باعتدال تو سروی روان نمی بینم

گلی به رنگ تو در بوستان نمی بینم

ستاره ئی که ز برج شرف شود طالع

چو مهر روی تو برآسمان نمی بینم

ز چشم مست تو دل بر نمی توانم داشت