ز چشم مست تو دل بر نمی توانم داشت

باعتدال تو سروی روان نمی بینم

ستاره ئی که ز برج شرف شود طالع

چو مهر روی تو برآسمان نمی بینم

که هیچ خسته چنان ناتوان نمی بینم

براستان که غباری چو شخص خاکی خویش

ز رهگذار تو برآستان نمی بینم