که هیچ خسته چنان ناتوان نمی بینم

ستاره ئی که ز برج شرف شود طالع

چو مهر روی تو برآسمان نمی بینم

ز چشم مست تو دل بر نمی توانم داشت

براستان که غباری چو شخص خاکی خویش

ز رهگذار تو برآستان نمی بینم

ز عشق روی تو سر در جهان نهم روزی