چو مهر روی تو برآسمان نمی بینم

گلی به رنگ تو در بوستان نمی بینم

باعتدال تو سروی روان نمی بینم

ستاره ئی که ز برج شرف شود طالع

ز چشم مست تو دل بر نمی توانم داشت

که هیچ خسته چنان ناتوان نمی بینم

براستان که غباری چو شخص خاکی خویش