ز رهگذار تو برآستان نمی بینم

ز چشم مست تو دل بر نمی توانم داشت

که هیچ خسته چنان ناتوان نمی بینم

براستان که غباری چو شخص خاکی خویش

ز عشق روی تو سر در جهان نهم روزی

ولی ز عشق رخت در جهان نمی بینم

بقاصدی سوی جانان روان کنم جان را