بقاصدی سوی جانان روان کنم جان را

ز رهگذار تو برآستان نمی بینم

ز عشق روی تو سر در جهان نهم روزی

ولی ز عشق رخت در جهان نمی بینم

که پیک حضرت او جز روان نمی بینم

شبم بطلعت او روز می شود ور نی

در آفتاب فروغی چنان نمی بینم