در آفتاب فروغی چنان نمی بینم

بقاصدی سوی جانان روان کنم جان را

که پیک حضرت او جز روان نمی بینم

شبم بطلعت او روز می شود ور نی

مگر میان ضعیفش تن نحیف منست

که هیچ هستی ازو در میان نمی بینم

ز بحر عشق اگرت دست می دهد خواجو