مگر میان ضعیفش تن نحیف منست

که پیک حضرت او جز روان نمی بینم

شبم بطلعت او روز می شود ور نی

در آفتاب فروغی چنان نمی بینم

که هیچ هستی ازو در میان نمی بینم

ز بحر عشق اگرت دست می دهد خواجو

کنار گیر که آن را کران نمی بینم