که پیک حضرت او جز روان نمی بینم

ز عشق روی تو سر در جهان نهم روزی

ولی ز عشق رخت در جهان نمی بینم

بقاصدی سوی جانان روان کنم جان را

شبم بطلعت او روز می شود ور نی

در آفتاب فروغی چنان نمی بینم

مگر میان ضعیفش تن نحیف منست