ولی ز عشق رخت در جهان نمی بینم

براستان که غباری چو شخص خاکی خویش

ز رهگذار تو برآستان نمی بینم

ز عشق روی تو سر در جهان نهم روزی

بقاصدی سوی جانان روان کنم جان را

که پیک حضرت او جز روان نمی بینم

شبم بطلعت او روز می شود ور نی