ز عشق روی تو سر در جهان نهم روزی

که هیچ خسته چنان ناتوان نمی بینم

براستان که غباری چو شخص خاکی خویش

ز رهگذار تو برآستان نمی بینم

ولی ز عشق رخت در جهان نمی بینم

بقاصدی سوی جانان روان کنم جان را

که پیک حضرت او جز روان نمی بینم