هرشبی از مهر رخسار تو تا هنگام صبح

بلبل شوریده را سرمست و شیدا کرده ایم

راستی را تا ببالای تو مائل گشته ایم

خانه دل را چو گردون زیر و بالا کرده ایم

دیده اختر فشانرا در ثریا کرده ایم

با شکنج زلف مشک آسای عنبر سای تو

هیچ بوئی می بری کامشب چه سودا کرده ایم